บทที่ 10 ล้ำเส้นมัจจุราช

คำเตือนของเขาเมื่อคืนยังคงดังก้องอยู่ในหัว

‘อย่าสืบเรื่องนี้คนเดียว... ถ้าเธอยังไม่อยากตาย’

ศลิณามองเงาตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่ วันนี้เธอสวมสูทกางเกงสีดำเข้ารูป ริมฝีปากถูกแต่งแต้มด้วยลิปสติกสีแดงสดเพื่อพรางความซีดเซียวจากการอดนอนและเรื่องราวหนักอึ้งเมื่อคืน

"ขอโทษนะคะคุณจักร แต่ฉันไม่ใช่นางเอกที่ต้องรอให้ใครมาปกป้อง"

หญิงสาวพึมพำกับตัวเอง แววตาเด็ดเดี่ยว ศลิณาไม่ยอมนั่งเป็นคนตาบอดอยู่ในเพนต์เฮาส์ รอให้เขามาทวงความยุติธรรมให้หรอก ในเมื่อเป้าหมายอยู่ใกล้แค่เอื้อม เธอต้องลงไปจับตาดูไอ้ยศพลด้วยตัวเอง

ร่างระหงคว้ากระเป๋าสะพายใบเล็ก ก้าวออกจากห้องนอนมุ่งหน้าไปที่ประตูลิฟต์ส่วนตัว แต่ยังไม่ทันจะได้กดปุ่มเรียก บอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคนที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูก็ขยับตัวเข้ามาขวางทางไว้

"ขออภัยครับนายหญิง นายท่านมีคำสั่งเด็ดขาด ไม่ให้ท่านลงไปโซนกาสิโนหากไม่มีนายท่านไปด้วย" หนึ่งในการ์ดเอ่ยเสียงเข้ม ใบหน้าถมึงทึงไม่ยอมหลีกทาง

ศลิณาชะงักฝีเท้า ชักสีหน้าเย็นชาทันที 

"ฉันมีงานต้องทำ หน้าที่ของฉันคือดีลเลอร์ ไม่ใช่นักโทษที่ต้องถูกขังไว้บนเพนต์เฮาส์ หลีกไป"

"แต่คำสั่งนายท่านคือเด็ดขาดครับ ถ้าพวกผมปล่อยนายหญิงลงไป พวกผมหัวขาดแน่" การ์ดยังคงยืนกราน กางแขนกั้นหน้าประตูลิฟต์

ศลิณาหรี่ตาลง ประเมินสถานการณ์ ผู้ชายพวกนี้ภักดีต่อจักรยิ่งกว่าอะไรดี การใช้กำลังฝ่าไปย่อมเป็นไปไม่ได้ แต่ในเมื่อจักรยัดเยียดสถานะ 'นายหญิง' ให้เธอ เธอก็จะใช้มันให้เป็นประโยชน์

หญิงสาวกอดอก เชิดหน้าขึ้น แววตาเย่อหยิ่งและเย็นเยียบแผ่ซ่านความกดดันออกมา

"ถ้าพวกนายกล้าขวางฉัน ก็เตรียมตัวเก็บข้าวของออกจากที่นี่ได้เลย" เสียงใสกดต่ำ เรียบสนิทแต่เฉียบขาด 

"คิดว่าถ้าฉันฟ้องนายท่านของพวกนาย ว่าการ์ดหน้าห้องกล้าใช้กำลังฉุดกระชากล่วงเกินร่างกายฉันเพื่อขัดขวางไม่ให้ฉันไปทำงาน นายท่านจะเชื่อใคร ระหว่างเมียที่เขาเพิ่งจ่ายเงินประมูลมาร้อยล้าน กับลูกน้องปลายแถวอย่างพวกนาย"

บอดี้การ์ดทั้งสองคนชะงักกึก หน้าซีดเผือดลงทันตาเห็น มองตากันเลิ่กลั่ก

ในอาณาจักรนี้ ใครบ้างไม่รู้ว่านายท่านจักรหวงและเทิดทูนนายหญิงแค่ไหน แค่มีเสี่ยหน้าโง่บังอาจโกงไพ่แถมใช้สายตาแทะโลมเธอเมื่อวาน ยังโดนสั่งควักลูกตาตัดนิ้วทิ้งอย่างโหดเหี้ยม แล้วถ้าพวกเขาถูกใส่ความว่าใช้กำลังฉุดกระชากล่วงเกินร่างกาย... ไม่ต้องรอสืบสวนให้เสียเวลา พวกเขาคงโดนจับถ่วงอ่าวไทยแน่นอน

"ว่าไง จะหลีกทางให้ฉันดีๆ หรือจะให้ฉันบีบแขนตัวเองให้ช้ำ แล้วเดินกลับไปฟ้องคุณจักร" 

ศลิณาเลิกคิ้ว ถามย้ำด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ร้ายกาจไม่แพ้เจ้านายของพวกเขา

"ชะ... เชิญครับนายหญิง" 

การ์ดร่างยักษ์รีบกลืนน้ำลายลงคอ ลดแขนลงแล้วก้มหัวหลีกทางให้อย่างลุกลี้ลุกลน พร้อมกับกดปุ่มเปิดลิฟต์ให้เสร็จสรรพ

ศลิณาปรายตามองลูกน้องของสามีกำมะลอเพียงแวบเดียว ก่อนจะก้าวเข้าไปในลิฟต์ด้วยท่วงท่าสง่างาม

ลิฟต์ส่วนตัวเคลื่อนลงมาถึงโซนวีไอพี ทันทีที่ประตูเปิดออก บรรดาลูกน้องและดีลเลอร์ต่างก้มหัวทำความเคารพอย่างนอบน้อม ไม่มีสายตาเคลือบแคลงหรือคำนินทาอีกต่อไป หลังจากที่เธอโชว์ฝีมือจับโกงเสี่ยกังวาน สถานะนายหญิงของเธอก็ได้รับการยอมรับโดยดุษฎี

ศลิณาก้าวเข้าประจำโต๊ะแบล็กแจ็ก แสร้งทำหน้าที่ดีลเลอร์อย่างแนบเนียน แต่หางตากลับลอบจับจ้องไปยังเป้าหมาย

‘ยศพล’ การ์ดร่างยักษ์ที่มีรอยสักรูปงูพันกริช ยืนคุมประตูทางเข้าอยู่ไม่ไกลนัก

หญิงสาวใช้ทักษะเซียนไพ่วิเคราะห์ภาษากายของมัน การยืนทิ้งน้ำหนักไปที่ขาขวา สายตาที่ล่อกแล่กมองนาฬิกาข้อมือ และการขยับปลายนิ้วแตะหูฟังบลูทูธบ่อยเกินความจำเป็น

หมอนี่กำลังรอสัญญาณอะไรบางอย่าง

จังหวะนั้นเอง ชายร่างท้วมในชุดสูทสีทึบ สวมหมวกปีกกว้างและแว่นตากันแดดสีดำ ก็เดินผ่านจุดตรวจของยศพลเข้ามาดื้อๆ โดยที่การ์ดร่างยักษ์ทำทีเป็นหันไปมองทางอื่น ปล่อยผ่านไปอย่างจงใจ

ศลิณาหรี่ตาลง การสมรู้ร่วมคิดชัดเจนจนไม่ต้องเดา

ชายคนนั้นเดินตรงดิ่งมาทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามศลิณา ก่อนจะถอดแว่นตากันแดดออก

"เสี่ยทรงพล"

ศลิณาชะงัก ร่างอ้วนฉุของเจ้าของบ่อนคู่แข่งที่เพิ่งถูกลูกน้องจักรสั่งถล่มไปเมื่อวานก่อน ปรากฏตัวอยู่ที่นี่ ใบหน้าอูมเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ มือขวาถูกพันด้วยผ้าพันแผลหนาเตอะ

มันกล้าโผล่หัวมาที่นี่ได้ยังไง

"ตกใจเหรอจ๊ะ คุณนาย" เสี่ยทรงพลแสยะยิ้มโรคจิต จงใจเน้นคำว่าคุณนายด้วยน้ำเสียงเหยียดหยาม

ศลิณาเก็บอาการตื่นตระหนก ตีหน้านิ่งเยือกเย็น 

"ถ้าคุณมาเพื่อก่อกวน ดิฉันจะเรียกการ์ด"

"เรียกสิ ไอ้การ์ดหน้าประตูนั่นน่ะเหรอ" เสี่ยเฒ่าหัวเราะในลำคอ 

"คิดว่าไอ้จักรมันจะคุ้มครองแกได้ตลอดไปงั้นสิ บ่อนกูพังยับก็เพราะผัวมึง วันนี้กูจะเอาคืนให้คุ้ม"

เสี่ยทรงพลล้วงมือซ้ายลงไปในกระเป๋าเสื้อ หยิบชิปสีดำมูลค่าหนึ่งล้านบาทออกมาวางกระแทกบนโต๊ะ

"เอาชิปย่อยมาให้กู กูจะเล่นโต๊ะนี้"

เกมเริ่มต้นขึ้นท่ามกลางความตึงเครียด เสี่ยทรงพลเล่นด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว มันจงใจแพ้และโยนชิปลงบนโต๊ะแรงๆ พร้อมกับพ่นคำพูดคุกคามไม่หยุด

"ร้อยล้านเชียวนะ ไอ้จักรมันคงใช้งานแกคุ้มแล้วล่ะมั้ง คืนนี้ถึงตากูบ้างล่ะ"

"แบล็กแจ็กค่ะ คุณแพ้" ศลิณาเปิดไพ่ 21 แต้ม ก่อนจะเอื้อมมือไปเก็บชิป

"เดี๋ยว!"

เสี่ยทรงพลตะโกนแทรก มันวางชิปอีกล้านลงบนโต๊ะ "แลกเงินให้กู"

ศลิณาพยักหน้ารับตามหน้าที่ เธอเอื้อมมือขวาออกไปเพื่อรับชิป

แต่ในเสี้ยววินาทีที่ปลายนิ้วแตะลงบนเหรียญพลาสติก...

หมับ!

มือซ้ายที่หยาบกร้านของเสี่ยทรงพล พลิกขึ้นมาตะปบเข้าที่ข้อมือเล็กของศลิณาอย่างรุนแรง

"ปล่อยนะ"

บทก่อนหน้า
บทถัดไป